Interview Sandra (Ossandra) Lewis

Sandra is geboren op Curaçao en is daar altijd blijven wonen. Ze heeft een kunstopleiding gedaan en heeft
haar eigen atelier en winkel. In het verleden had Sandra naast haar eigen onderneming en gezin ook
veertig jaar een uitdagende baan als docent Cultureel-Artistieke Vorming. Daarnaast was ze lid van
verschillende organisaties van en voor Otrobanda en onder andere voorzitter van de
vrijwilligersorganisatie PROMO (Pro Monumento). PROMO richt zich op kennis, waardering en behoud van
monumenten en droeg bij aan de registratie van Willemstad op de Werelderfgoedlijst.
Sandra is inmiddels met pensioen, maar nog altijd actief als ondernemer. Ze ontwerpt in opdracht,
organiseert workshops en is regelmatig te vinden in haar werkplaats of winkel in Otrobanda.

In het werk van Sandra is de Curaçaose cultuur een terugkerend element. Sandra vertelt dat ze hier
bijvoorbeeld in workshops aandacht aan besteedt. “Ik leer mensen om met aandacht naar de omgeving te
kijken. Door samen te kijken naar gebouwen en historische plekken, naar mensen en geschiedenis, naar
cultuur en gewoontes ontdekken deelnemers hun omgeving op een nieuwe manier. Zo ontstaat een
gevoel van verbondenheid met de plek waar je woont.” Ook met uitdrukkingen en gezegden in het
Papiaments wil ze cultuur en een boodschap meegeven: “Spreekwoorden verbinden wat er gebeurt. Door
deze taalrijkdom leren mensen niet alleen woorden, maar ook levenslessen op een indirecte wijze.”

Sandra vindt het ook belangrijk dat de traditionele ambachten in leven blijven. In haar atelier laat ze zien
dat ze werkt met diverse materialen, zoals riet, hout, leer, glas, klei, gips, textiel, metaal natuur- en
waardeloos material. Ze combineert traditionele technieken met moderne toepassingen, bijvoorbeeld bij
haar cursussen voor Fundashon Kas di Arte Kòrsou. Sandra vindt het belangrijk dat deelnemers van
diverse leeftijden hun kennis tijdens de bijeenkomsten delen. “Door kennis en cultuur tussen generaties te
delen, blijft het behouden. Een mooi voorbeeld is dat mijn zoon als kind een instrument leerde maken, de
Kalimba/Mbira, en dat hij nu als volwassene met enthousiasme leerlingen in handenarbeidworkshops op
school hetzelfde leert.”

Sandra legt het belang uit van het betrekken van kinderen bij praktische vaardigheden en ambachten. “Als
je kinderen bijvoorbeeld leert koken, tuinieren of iets maken, geef je niet alleen kennis, gewoontes en
cultuur door. Je stimuleert ook het vermogen om keuzes te maken, te organiseren, verantwoordelijkheid
te nemen en talenten te ontdekken. Dat is belangrijk voor veel aspecten van de ontwikkeling.”

Sandra gelooft dat sociale cohesie ontstaat wanneer mensen van verschillende generaties en
achtergronden met elkaar in contact komen. “Als je jong en oud samenbrengt, ontstaat er respect voor
elkaar,” zegt ze. “De jeugd leert van de ouderen, en andersom ervaren zij de jeugdige creativiteit.”
Volgens haar ontstaat verbinding niet alleen door kennisoverdracht, maar ook door aandacht aan elkaar
te geven. “Wat je aandacht geeft, groeit. Als kinderen zien dat hun talenten erkend worden, hoeven ze
niet te schreeuwen om gehoord te worden. En als mensen elkaar met respect behandelen, ontstaan
samenwerking en begrip, ook in wijken en buurten.” Creativiteit, cultuur en aandacht voor elkaar vormen
volgens Sandra de bouwstenen voor een samenleving waarin mensen van verschillende generaties en
achtergronden elkaar begrijpen, respecteren en inspireren.

Voor Sandra is sociale cohesie een proces dat klein en dichtbij kan zijn: samen werken aan iets moois, naar
elkaar luisteren en kennis en ervaring delen. Haar wens voor Curaçao is helder: “Meer mogelijkheden
creëren voor ontmoeting tussen alle leeftijden. Laat kinderen, volwassenen en ouderen samen
ambachten beoefenen, koken, tuinieren, muziek maken en leren over monumenten en geschiedenis. Zo
blijven onze taal, cultuur en erfgoed levend en verbonden.”