Interview Richailine Elisa

Richailine Elisa is actrice, theatermaker en oprichter van haar eigen theaterschool, Elisa Academy, op Curaçao.
Geboren en opgegroeid in Otrobanda voelt ze een diepe verbondenheid met de wijk. Ze vertelt hoe ze opgroeide in
een multiculturele straat in Otrobanda en dat ze dat juist zo waardeert in Curaçao: “We kijken hier niet naar waar
mensen vandaan komen, maar naar wie ze zijn. Dat geldt niet alleen voor Otrobanda, maar voor heel Curaçao. We zijn
juist verbonden door de vele verschillende culturen.”

De laatste jaren ziet ze veranderingen die de sociale verbinding bedreigen, onder andere doordat kinderen minder
buitenspelen door technologie en doordat er sprake is van gentrificatie. Huizen die worden gekocht door
investeerders en worden gebruikt als studentenhuizen of Airbnb’s, breken de traditionele banden in de wijk. “Tradities
die de buurt uniek maken, verwateren. Dat vind ik jammer,” deelt Richailine.

Richailine vertelt gepassioneerd over haar onderneming. “Mensen doen mee, ook al wordt theater op Curaçao over
het algemeen nog gezien als een hobby en niet echt als een professioneel beroep. Mensen kijken eerst, maar als ze
eenmaal gewend zijn, worden ze ook enthousiast.” Ze stelt trots: “Die nieuwsgierigheid en openheid zit in de
Curaçaoënaar.”

Richailine merkt dat kinderen en jongeren op Curaçao over het algemeen wat ingetogen zijn. “In Nederland heb ik
ervaren dat de jeugd makkelijk hun mening uit, maar op Curaçao is dat minder. Voor acteren is het essentieel dat je
jezelf durft te laten zien en daar wordt in de lessen aandacht aan besteed. Voor kinderen en jongeren kan acteren
spannend zijn. In mijn lessen probeer ik ze positieve ervaringen op te laten doen om zelfvertrouwen te ontwikkelen,
maar dan moet je er wel echt de tijd en ruimte voor geven.”
Richailine ziet een uitdaging in het investeren in acteeraanbod voor de jeugd. “Er is namelijk zoveel talent op het
eiland!”

Het opzetten en draaiende houden van de theaterschool kent uitdagingen. Financiering blijft een pijnpunt. In het
onderwijs is jarenlang bezuinigd op kunstbudgetten. Culturele activiteiten op scholen zijn schaars.
“Sport en dans zitten in het DNA van de mensen hier,” vertelt Richailine, “maar theater heeft nog niet zijn eigen plek
en wordt ook niet gefaciliteerd of gefinancierd, bijvoorbeeld in het onderwijs.”
Veel projecten op Curaçao zijn tijdelijk. Een acteertraject voor beginners duurt bijvoorbeeld twee weken, waarna er
geen vervolg is,” legt Richailine uit. “De deelnemers willen doorgaan, maar er is niets meer. Er moet veel meer worden
geïnvesteerd in duurzame langetermijnprojecten.”
Ook merkt Richailine dat er een tekort is aan collega’s in het vak, gezien de hoeveelheid werk die er is: “We moeten
heel hard werken in de theaterschool en meerdere projecten tegelijk aannemen, omdat er weinig mensen zijn om ze
voort te zetten.”

Richailine heeft een ambitie die ze op Curaçao wil realiseren: “Een vooropleiding waarin jongeren verschillende
kunstvormen ontdekken – acteren, schrijven, beweging – zou een grote meerwaarde zijn. Zo kunnen ze een bewuste
keuze maken voor een vervolgopleiding in het buitenland en hebben ze betere kansen bij audities.”
Richailine pleit voor meer gestructureerde samenwerking. Zoals de filmindustrie op Curaçao zich al heeft
georganiseerd, zo zou ook een theatercollectief veel kunnen opleveren. “Samen staan we sterker, maar op Curaçao
blijft men toch vaak bij het eigen werk en de eigen onderneming.” Toch ziet Richailine een beweging ontstaan:
mensen durven elkaar steeds vaker op te zoeken en werken meer samen. Ze gelooft sterk in de mogelijkheden om op
haar geliefde Curaçao nog meer verbinding te creëren.