Interview Lisette Keus

Lisette is geboren in Den Haag, maar noemt zichzelf iemand die “opgegroeid is in de wereld”. Ze woonde
onder andere in Australië en Nieuw-Zeeland. Op haar achtste kwam ze voor het eerst naar Curaçao, waar ze
vijf jaar woonde. Daarna keerde ze terug naar Nederland en studeerde, maar uiteindelijk trok het reizen
haar opnieuw. In 2010 keerde Lisette terug naar Curaçao. Ze werkte als journalist en pakte het duiken weer
op, een passie uit haar jeugd. Tijdens een duik ontdekte ze een vis die ze niet herkende. “Ik wist meteen:
deze hoort hier niet.” Het bleek de lionfish te zijn, een invasieve soort die grote schade toebrengt aan het
koraalrif.

“Lionfish eten alles: jonge vissen, kreeftjes, zelfs babyzeepaardjes. Tegelijkertijd vissen wij mensen juist de
grote vissen weg. Zo raakt het ecosysteem van twee kanten uit balans.” Lisette deed verder onderzoek en
ontdekte dat lionfish in andere landen al werden gevangen en gegeten. “Toen dacht ik: waarom doen we
dat hier niet?” Lisette leerde tijdens het duiken op de lionfish te jagen, verkocht de vis aan restaurants en
ging uiteindelijk ook sieraden van lionfish-vinnen maken. Zo ontstond een uniek en duurzaam concept
waarin alles samenkomt: lionfish vangen, verwerken tot voedsel, vinnen gebruiken voor sieraden en het
verhaal erachter delen. Wat begon als een klein initiatief, groeide uit tot een onderneming en trok zelfs
internationale aandacht, met publicaties in onder andere BBC Travel en Lonely Planet. “Mensen komen nu
speciaal naar onze locatie in Otrobanda voor deze ervaring,” vertelt ze trots.

Lisette heeft nu een plek in Kura Hulanda waar je lionfish kunt eten, sieraden kunt kopen en waar educatie
wordt gegeven. Iedereen die binnenloopt, kan uitleg krijgen over de lionfish en de impact ervan op het rif.
Met regelmaat komen hier ook scholen langs. “Mensen, zowel individuen als groepen, zijn hier welkom; wij
verzorgen de inhoud en de ervaring,” vertelt Lisette. “We vertellen het hele verhaal, gratis.”

Lisette gelooft dat mensen zelf verantwoordelijkheid moeten nemen als ze iets willen. “Je hebt altijd
initiatiefnemers, volgers en mensen die hun eigen gang gaan. Dat is een organisch proces, net als in de
natuur,” zegt ze. “Wat ik mooi vind aan initiatieven in de wijk, is dat er kartrekkers zijn en dat mensen die het
nodig hebben, het kunnen opzoeken. Het hoeft niet iedereen te bereiken om waardevol te zijn.” Ze ziet veel
toegankelijke initiatieven in Otrobanda en noemt onder andere de Kaya Kaya Movement.

Lisette woont en werkt in Otrobanda en ziet de wijk veranderen. “Huizen worden opgeknapt en straten
worden mooier, maar dat betekent niet automatisch dat het beter is.” Ze benadrukt dat toerisme waardevol
is, zolang het de leefbaarheid niet verdringt. “De stad moet ook een plek blijven waar mensen wonen,
werken en elkaar ontmoeten.” De verbondenheid in Otrobanda ervaart Lisette vooral in het alledaagse:
buren groeten elkaar, zetten elkaars vuilnisbak terug, kinderen fietsen door de straat, ouderen zitten ’s
ochtends samen te praten, en haar eigen hond gaat vaak gezellig bij de buren liggen als zij van huis is.

“Wees open, oordeel minder en wees vriendelijk. Dat klinkt misschien cliché, maar het begint echt daar:
gewoon aardig zijn, lachen, openstaan voor elkaar,” antwoordt Lisette op de vraag wat positief kan werken
voor de sociale cohesie. Ze voegt met een glimlach toe: “En eet vooral lionfish — dat helpt ook.”